همه رفتن کسی دور و برم نیستچنین بی کس شدن در باورم نیستاگر این آخرای عاقبت بودکه جز افسوس هوایی در سرم نیستهمه رفتند کسی با ما نموندشکسی خط دل مارا نخوندشهمه رفتند ولی این دل ماراهمون که فکر نمی کردیم سوزوندشچه حاشا تقه ای بر در نخوردهکه آیا زنده ایم یا جون سپردهچه حاشا صحبتی ، حرفی، کلامیکه جزو رفته هاییم، ما نمردهعجب بالا و پائین داره دنیاعجب این روزگار دل سرده با مایه روز دور و برم صدتا رفیق بودمنو امروز ببین تنهای تنهاخیال کردم که این گوشه کنارایکی داره هوای کار مارایکی هم این میون دل سوز ما هستنداره آرزو آزار ماراعجب بالا و پائین داره دنیاعجب ا

امروزه مشاركت سياسي از جمله اموري است كه از سوي محافل روشن فكري بسيار مورد توجه قرار گرفته و از آن به عنوان يكي از مهم ترين شاخص هاي توسعه ياد مي شود، به گونه اي كه عدم مشاركت سياسي بخصوص مشاركت سياسي زنان، به عنوان يكي از نشانه هاي عقب ماندگي كشورها عنوان مي شود. بنابراين، به طور گذرا به سابقه مشاركت سياسي زنان در جامعه ايران اشاره خواهد شد. اما چون همواره مشاركت سياسي در كشورها را با الگوهاي غربي مقايسه مي كنند، بهتر است نگاهي به سابقه مشاركت سياسي زنان در غرب بيندازيم، پيش از هر چيز واژه »مشاركت سياسي« را تعريف مي كنيم:

زمينه و زمانهي سعديسعدي شيرازي ( 606- 690 ه. ق) در دورهاي پاي به عرصهي حيات نهاد، که ايران زمين از هر سو عرصهي تاخت و تاز نيروهاي ويرانگرحيات اجتماعي قرار گرفته بود. از سوي غرب صليبيان حکومت در حال زوال سلجوقيان را هر چه بيشتر به سوي نابودي ميکشاندند. از سوي شرق مغولان از کشتهها پشته ميساختند، و از درون نيز، اميران و حاکمان محلي با باج و خراج و در گيريهاي خونبار داخلي، عرصهي زيست اجتماعي را به جهنمي سوزان تبديل کرده بودند. سعدي از زمانهي خويش چنين ياد ميکند:

یه روز خوب میاد که ما همو نکشیم به هم نگاه بد نکنیم با هم دوست باشیم و دست بندازیم رو شونه های هم آهان مثل بچگیا تو دبستان هچکدوممونم نیستیم بیکار در حال ساخت و ساز ایران واسه اینکه خسته نشی اینبار من خشت میذارم تو سیمان بعد این همه بارون خون بالاخره پیداش میشه رنگین کمون دیگه از سنگ ابر نمیشه آسمون به سرخی لاله نمیشه آب جوب موذن اذان بگو خدا بزرگه بلا به دور مامان امشب واسمون دعا بخون تا جایی که یادمه این خاک همیشه ندا میداد یه روز خوب میاد که هرج و مرج نیست و تو شلوغی ها به جا فحش به هم شیرینی میدیم و زولبیا بامیه همه شنگولیمو همه چی عالیه فقط جای

افراد براي بيرون آمدن از وضع طبيعي، و بهويژه وضع جنگ، كه از پيامدهاي فقدان قدرت مشترك است، قراردادي كه منعقد ميكنند تا اجتماعي سياسي (Civil or political society) ايجاد كنند. قدرت سياسي، با اين قرارداد و توافق مردم و با اعتمادي كه آنان به داور مشترك تفويض ميكنند، ايجاد ميشود و آن اقتداري است كه بهگونهاي كه گذشت، نسبتي با «اقتدار پدر» ندارد. جان لاك، در نخستين رساله، توضيح مفصلي درباره ادعاي فيلمر آورده بود، اما، پيش از تبيين سرشت اجتماع سياسي، در فصل ششم از دومين رساله نيز بار ديگر اشارههايي را درباره تمايز ميان دوگونه قدرت ميآورد.